Είναι κάποιες φορές που προσπαθώ να ζήσω μια φυσιολογική ζωή. Προσποιούμενη πως είχα κι εγώ ένα ωραίο παρελθόν με μια ευτυχισμένη οικογένεια, μια ευτυχισμένη ζωή, μια ευτυχισμένη καθημερινότητα...
Κι είναι και κάποιες άλλες φορές που όσο κι αν προσπαθώ νιώθω πως πέφτω όλο και πιο βαθιά σε μια μαύρη τρύπα. Οι αναμνήσεις έρχονται απρόσκλητες και με κάνουν να ουρλιάζω. Τις διώχνω, κάνω άλλα πράγματα, προσπαθώ να επιβιώσω μακριά σου, Γιάννη! Πολεμάω τον ίδιο μου τον εαυτό. Από την μία με πείθω πως είμαι σκληρή και δυνατή κι από την άλλη καταλαβαίνω πόσο εύθραυστη και ευαίσθητη είμαι όταν οι νύχτες έρχονται και τα φαντάσματα του παρελθόντος με τσακίζουν. Πάνε μήνες που έχω να κοιμηθώ φυσιολογικά. Υποφέρω από αϋπνίες. Η Μάιλι λέει πως έχω γίνει στέκα. Δείχνω ετοιμόρροπη, έτσι είπε. Ειλικρινά δεν δίνω δεκάρα για το πως δείχνω!
Έχω πέντε μήνες να σε δω. Πέρασαν κιόλας πέντε μήνες... Χωρίς εσένα. Μοιάζουν πολλοί παραπάνω σε μένα. Νιώθω κομμάτια. Δεν έχω δύναμη να παλέψω άλλο. Δεν έχω δύναμη να βγάλω την κάθε μέρα. Έχω γίνει περιττό βάρος σε όλους. Σηκώνομαι από το κρεβάτι, πάω στην σχολή, γυρνάω, κλείνομαι στο δωμάτιο μου και κοιτάω τον δευτερολεπτοδείκτη. Τον λεπτοδείκτη, τον ωροδείκτη. Οι ώρες περνάνε. Οι μέρες περνάνε. Κάθε μέρα το ίδιο. Είμαι ένα όρθιο πτώμα. Δεν έχω την δύναμη να κλάψω, να φάω, να κουνηθώ... να κάνω οτιδήποτε. Η Λιζ μου δίνει αντικαταθλιπτικά. Τα βάζω στο στόμα μου κι όταν δεν βλέπει, τα φτύνω. Έχει κρύψει όλα τα άλλα φάρμακα. Φοβάται μην προσπαθήσω να αυτοκτονήσω. Χα! Να αυτοκτονήσω. Αν θέλω να αυτοκτονήσω μπορώ να βρω κι άλλους τρόπους εκτός από τα φάρμακα! Φυσικά δεν με ρωτάει τι θέλω. Κανείς δεν με ρωτάει τι θέλω. Μου φέρονται σαν να είμαι κανένα παραπληγικό. Δεν τους αδικώ. Έχω γίνει η σκιά του εαυτού μου.
Είναι η εκατοστή, μπορεί και χιλιοστή φορά που σου γράφω. Ανάμεσα στις λέξεις και στους φόβους μου αναρωτιέμαι, γιατί ήρθα στην ζωή; Για πιο λόγο; Εξαιτίας μου χάθηκες. Σε έχασα και φταίω εγώ για αυτό. Αν δεν ήμουν εγώ θα ήσουν ακόμα ζωντανός. Αλλά δεν είσαι. Έδωσες την ζωή σου για να ζήσω εγώ. Γιατί; Εγώ δεν έχω κάτι ενδιαφέρον για να ζήσω. Ενώ εσύ... Εσύ ήσουν αλλιώς. Εσύ ποτέ δεν θα καθόσουν έτσι άπραγος. Θα έβρισκες πάντα κάτι να κάνεις. Αλλά δεν έχεις την ευκαιρία να κάνεις τίποτα πια... Κι εγώ δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Αλλά μπορώ να σταματήσω να υποφέρω. Μπορώ να σταματήσω να πληγώνομαι.
Καληνύχτα Γιάννη. Ίσως να μην έχω κι εγώ την ευκαιρία να σου γράψω ποτέ ξανά...
Κι είναι και κάποιες άλλες φορές που όσο κι αν προσπαθώ νιώθω πως πέφτω όλο και πιο βαθιά σε μια μαύρη τρύπα. Οι αναμνήσεις έρχονται απρόσκλητες και με κάνουν να ουρλιάζω. Τις διώχνω, κάνω άλλα πράγματα, προσπαθώ να επιβιώσω μακριά σου, Γιάννη! Πολεμάω τον ίδιο μου τον εαυτό. Από την μία με πείθω πως είμαι σκληρή και δυνατή κι από την άλλη καταλαβαίνω πόσο εύθραυστη και ευαίσθητη είμαι όταν οι νύχτες έρχονται και τα φαντάσματα του παρελθόντος με τσακίζουν. Πάνε μήνες που έχω να κοιμηθώ φυσιολογικά. Υποφέρω από αϋπνίες. Η Μάιλι λέει πως έχω γίνει στέκα. Δείχνω ετοιμόρροπη, έτσι είπε. Ειλικρινά δεν δίνω δεκάρα για το πως δείχνω!
Έχω πέντε μήνες να σε δω. Πέρασαν κιόλας πέντε μήνες... Χωρίς εσένα. Μοιάζουν πολλοί παραπάνω σε μένα. Νιώθω κομμάτια. Δεν έχω δύναμη να παλέψω άλλο. Δεν έχω δύναμη να βγάλω την κάθε μέρα. Έχω γίνει περιττό βάρος σε όλους. Σηκώνομαι από το κρεβάτι, πάω στην σχολή, γυρνάω, κλείνομαι στο δωμάτιο μου και κοιτάω τον δευτερολεπτοδείκτη. Τον λεπτοδείκτη, τον ωροδείκτη. Οι ώρες περνάνε. Οι μέρες περνάνε. Κάθε μέρα το ίδιο. Είμαι ένα όρθιο πτώμα. Δεν έχω την δύναμη να κλάψω, να φάω, να κουνηθώ... να κάνω οτιδήποτε. Η Λιζ μου δίνει αντικαταθλιπτικά. Τα βάζω στο στόμα μου κι όταν δεν βλέπει, τα φτύνω. Έχει κρύψει όλα τα άλλα φάρμακα. Φοβάται μην προσπαθήσω να αυτοκτονήσω. Χα! Να αυτοκτονήσω. Αν θέλω να αυτοκτονήσω μπορώ να βρω κι άλλους τρόπους εκτός από τα φάρμακα! Φυσικά δεν με ρωτάει τι θέλω. Κανείς δεν με ρωτάει τι θέλω. Μου φέρονται σαν να είμαι κανένα παραπληγικό. Δεν τους αδικώ. Έχω γίνει η σκιά του εαυτού μου.
Είναι η εκατοστή, μπορεί και χιλιοστή φορά που σου γράφω. Ανάμεσα στις λέξεις και στους φόβους μου αναρωτιέμαι, γιατί ήρθα στην ζωή; Για πιο λόγο; Εξαιτίας μου χάθηκες. Σε έχασα και φταίω εγώ για αυτό. Αν δεν ήμουν εγώ θα ήσουν ακόμα ζωντανός. Αλλά δεν είσαι. Έδωσες την ζωή σου για να ζήσω εγώ. Γιατί; Εγώ δεν έχω κάτι ενδιαφέρον για να ζήσω. Ενώ εσύ... Εσύ ήσουν αλλιώς. Εσύ ποτέ δεν θα καθόσουν έτσι άπραγος. Θα έβρισκες πάντα κάτι να κάνεις. Αλλά δεν έχεις την ευκαιρία να κάνεις τίποτα πια... Κι εγώ δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Αλλά μπορώ να σταματήσω να υποφέρω. Μπορώ να σταματήσω να πληγώνομαι.
Καληνύχτα Γιάννη. Ίσως να μην έχω κι εγώ την ευκαιρία να σου γράψω ποτέ ξανά...
Έντελβάις
