‘’Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου’’ είχε πει κάποιος κάποτε. Θα
συμφωνήσω μαζί του. Άβυσσος η ψυχή μου. Και όχι, λέγοντας ψυχή δεν εννοώ την
καρδιά ή το πνεύμα μου. Εννοώ τον εσωτερικό μου άνθρωπο, στον οποίο
περιλαμβάνονται όλα μου τα συναισθήματα. Μεταξύ αυτών, αγάπη, χαρά, πόνος,
θλίψη. Όταν άνοιξα για πρώτη φορά τα μάτια μου σε αυτόν τον κόσμο, οι γονείς
μου, μου είπαν πως έβαλα τα κλάματα. Γιατί άραγε; Πιθανόν γιατί ακόμα και σαν
βρέφος, αντιλαμβανόμουν το τι θα αντιμετώπιζα.
Η ζωή είναι δύσκολη. Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Όμως, πιστεύω πως υπάρχει τρόπος να την κάνω ίσως λίγο πιο εύκολη. Ίσως αν την δω από μια άλλη οπτική γωνία. Τα προβλήματα δεν θα σταματήσουν ποτέ. Πάντα θα υπάρχει κάτι. Θα μπορούσα να τα αποδεχτώ. Σαν μέρος της καθημερινότητας μου. Και να προσπαθήσω να βρω τρόπους ώστε να μπορώ να τα προλαμβάνω πριν καν εμφανιστούν.
Αυτά είναι μόνο θεωρία. Στην πράξη τι κάνουμε; Πρέπει να εμβαθύνω μέσα μου. Να περάσω από την άλλη μεριά της πόρτας και να δω τα πράγματα αλλιώς. Μια πόρτα… Αν κλείσω τα μάτια μου μπορώ να φανταστώ αυτήν την πόρτα. Μια ξύλινη πόρτα στο απόλυτο σκοτάδι στα άδυτα των συναισθημάτων μου. Πλησιάζω και την παρατηρώ καλύτερα. Είναι γδαρμένη βαθιά από νυχιές. Υπάρχουν ίχνη αίματος σε όλο της το μήκος. Είναι η πόρτα που προσπαθούσα με μανία να ανοίξω, αλλά δεν σκεφτόμουν ότι ίσως δεν ήμουν έτοιμη για αυτό που θα υπήρχε από πίσω. Σέρνω τα ακροδάχτυλα μου στην επιφάνεια της. Η επιφάνεια της είναι τραχιά. Κρατάω την ανάσα μου καθώς ακουμπάω απαλά το χερούλι. Το σφίγγω τόσο που οι αρθρώσεις μου ασπρίζουν. Είναι μια απλή κίνηση. Θα Γυρίσω το χερούλι και θα ανοίγω. Ακόμα κι αυτό όμως μου φαίνεται πολύ δύσκολο. Μένω ακίνητη. Το μόνο που ακούω είναι η αναπνοή μου που βγαίνει γρήγορη. Και τότε απλά το κάνω. Γυρίζω το χερούλι και η πόρτα ανοίγει. Καλύπτω τα μάτια μου από το εκτυφλωτικό φως που διαλύει το πυκνό σκοτάδι. Ανοίγω αργά τα μάτια μου και σιγά σιγά συνηθίζουν το φως.
Διακρίνω έναν μικρό παράδεισο. Στα αυτιά μου έρχονται τιτιβίσματα πουλιών που πετάνε χαρούμενα από δέντρο σε δέντρο ο ήχος ενός καταρράκτη. Εισπνέω άπληστα το καθαρό οξυγόνο και την ευωδιά των λουλουδιών. Τα κατάφερα! Είμαι εδώ. Από την άλλη μεριά της πόρτας. Και το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια απλή κίνηση.
Τελικά τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Αρκεί να το πάρεις απόφαση…
Η ζωή είναι δύσκολη. Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Όμως, πιστεύω πως υπάρχει τρόπος να την κάνω ίσως λίγο πιο εύκολη. Ίσως αν την δω από μια άλλη οπτική γωνία. Τα προβλήματα δεν θα σταματήσουν ποτέ. Πάντα θα υπάρχει κάτι. Θα μπορούσα να τα αποδεχτώ. Σαν μέρος της καθημερινότητας μου. Και να προσπαθήσω να βρω τρόπους ώστε να μπορώ να τα προλαμβάνω πριν καν εμφανιστούν.
Αυτά είναι μόνο θεωρία. Στην πράξη τι κάνουμε; Πρέπει να εμβαθύνω μέσα μου. Να περάσω από την άλλη μεριά της πόρτας και να δω τα πράγματα αλλιώς. Μια πόρτα… Αν κλείσω τα μάτια μου μπορώ να φανταστώ αυτήν την πόρτα. Μια ξύλινη πόρτα στο απόλυτο σκοτάδι στα άδυτα των συναισθημάτων μου. Πλησιάζω και την παρατηρώ καλύτερα. Είναι γδαρμένη βαθιά από νυχιές. Υπάρχουν ίχνη αίματος σε όλο της το μήκος. Είναι η πόρτα που προσπαθούσα με μανία να ανοίξω, αλλά δεν σκεφτόμουν ότι ίσως δεν ήμουν έτοιμη για αυτό που θα υπήρχε από πίσω. Σέρνω τα ακροδάχτυλα μου στην επιφάνεια της. Η επιφάνεια της είναι τραχιά. Κρατάω την ανάσα μου καθώς ακουμπάω απαλά το χερούλι. Το σφίγγω τόσο που οι αρθρώσεις μου ασπρίζουν. Είναι μια απλή κίνηση. Θα Γυρίσω το χερούλι και θα ανοίγω. Ακόμα κι αυτό όμως μου φαίνεται πολύ δύσκολο. Μένω ακίνητη. Το μόνο που ακούω είναι η αναπνοή μου που βγαίνει γρήγορη. Και τότε απλά το κάνω. Γυρίζω το χερούλι και η πόρτα ανοίγει. Καλύπτω τα μάτια μου από το εκτυφλωτικό φως που διαλύει το πυκνό σκοτάδι. Ανοίγω αργά τα μάτια μου και σιγά σιγά συνηθίζουν το φως.
Διακρίνω έναν μικρό παράδεισο. Στα αυτιά μου έρχονται τιτιβίσματα πουλιών που πετάνε χαρούμενα από δέντρο σε δέντρο ο ήχος ενός καταρράκτη. Εισπνέω άπληστα το καθαρό οξυγόνο και την ευωδιά των λουλουδιών. Τα κατάφερα! Είμαι εδώ. Από την άλλη μεριά της πόρτας. Και το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια απλή κίνηση.
Τελικά τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Αρκεί να το πάρεις απόφαση…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου