Ονομάζομαι Αστρινός. Είμαι σαράντα οχτώ ετών. Χωρισμένος χωρίς
παιδιά. Πριν μια εβδομάδα είχα μια φυσιολογική ζωή. Είχα μια καλή δουλειά, ένα
ενοικιαζόμενο αλλά πολύ ωραίο σπίτι. Όλα αυτά όμως άλλαξαν δραματικά. Μέσα σε
μια μόνο εβδομάδα…
Όλα ξεκίνησαν την προηγούμενη Δευτέρα. Όπως κάθε
μέρα σηκώθηκα κι ετοιμάστηκα για την δουλειά μου. Κατεβαίνοντας στην πιλοτή της
πολυκατοικίας όπου έμενα, είδα έναν άστεγο να κοιμάται σε μια άκρη, κουλουριασμένος
στο χαρτόνι μιας κούτας και σκεπασμένος με παιδική κουβερτούλα. Δεν τον λυπήθηκα.
Αντιθέτως ένιωσα απέχθεια για αυτόν τον ξένο που ήταν άξιος της μοίρας του. Όχι
για κάποιον συγκεκριμένο λόγο. Αλλά βαθιά μέσα μου φοβόμουν μην γίνω σαν κι αυτόν.
Που να ‘ξερα ότι σε μια εβδομάδα θα κατέληγα κι εγώ στα ίδια χάλια…
Έφτασα στην δουλειά μου. Δούλευα στο εργοστάσιο
της ΦΑΓΕ. Δεν ήταν σπουδαία δουλειά, αλλά μου κάλυπτε τα προς το ζην. Η θέση
μου ήταν να πηγαίνω σε όλα τα σουπερμάρκετ τις Αττικής και να καταγράφω όλα τα
γαλακτοκομικά προϊόντα. Να στέλνω παραγγελίες για όσα προϊόντα λείπουν, να
παραλαμβάνω προϊόντα και να τα στέλνω.
Τελευταία γίνονταν πολλές περικοπές. Πολλά
τμήματα του εργοστασίου είχαν κλείσει. Τώρα πια ο καλύτερος επιβίωνε. Δε χάριζες
σε κανέναν. Ήταν σαν μια μάχη μέχρι τελικής πτώσης. Νοιάζεσαι μόνο για τον εαυτό
σου κι όχι για τους άλλους αν θες να κρατήσεις την θέση σου.
Μπήκα στο εργοστάσιο
κι ετοιμάστηκα να χτυπήσω την κάρτα μου.
«Μην κάνεις τον κόπο…» είπε ο υπεύθυνος πίσω μου. Είχα απολυθεί. Τα μπογαλάκια
μου και σε άλλη παραλία… Ότι κι αν έλεγα ήταν μάταιο. Η απόφαση είχε παρθεί κι
εγώ δεν είχα πια θέση εκεί μέσα.
Κι έτσι κατέληξα άνεργος. Ένας ακόμη στους χιλιάδες
στην Ελλάδα. Κι όχι μόνο αυτό. Έμεινα και άστεγος. Μου έκαναν έξωση από την
πολυκατοικία. Είχα έξι μήνες να πληρώσω το ενοίκιο.
Ονομάζομαι Αστρινός. Είμαι σαράντα οχτώ ετών.
Άνεργος και άστεγος. Είμαι αυτό που κορόιδευα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου